عکس گل های سرخ باغچه ی تان را نشان داده بودی، که برف زودهنگام پاییز رویشان نشسته بود، و گفته بودی "پس می شود با رنج هم زندگی کرد." و من برای لحظه ای حس کردم سرمایی که تا ریشه ی گلی به چنان ظرافت را می سوزاند، می فهمم. می دانی؟ نیمه شبِ گذشته از کابوس بیدار شدم. اصلا دلم نمیخواست بلند شوم. اصلا دلم نمیخواست بخوابم. همان گرفتاری در برزخ عجز. تو حتما میدانی چه می گویم. این که فکر هایی است که در تاریکی نیمه شب پررنگ تر از همیشه اند، اما هنوز به نتیجه نرسیده ام که این احساس ها و افکار اغراق شده اصالت دارند یا وقایع روز؟ تو میدانی اتفاق هایی در زندگی ام هستند

در این آخرین روزها دارم ذهنم را مرتب می کنم و می خواهم پرونده ی این سه ماه تابستان را ببندم. خیلی اتفاق ها بنا بود که بیفتد و نیفتاد و برعکس. نمی دانم کی قرار است بپذیریم که زندگی همیشه دوست دارد طوری غافلگیرمان کند، و با شیطنت مهره ی برنامه هایی که با وسواس چیده ایم به هم بریزد و از گوشه ای نگاهمان کند که چگونه با بهت و حیرتمان به سر می کنیم. کم کم دارم این را می پذیرم. منی که آدم برنامه های بلند مدت ریختن حتی برای جزئی ترین اتفاقات زندگی ام بودم. خلاصه ی این سه ماه را بخواهم بگویم این که ذره ذره آب شدم در گذشته... مدت ها بود که انقدر وقت و انرژی صرف نکرده بود

به عادت سالهاي نوجواني ام, در خانه با تقويم ها كاري ندارم. زمان اينجا طور ديگري مي گذرد, اينجا تاريخ را از؛ رسيدن الوها, نارنجي كدر برگهاي تاك, نخستين نم نم هاي باران پاييز چاي هاي شبانه زير چراغ حياط, و غصه ها و لبخندهاي مامان ميخوانيم... حالا در چنين صبحي من مچاله مي شوم بين پتو, هوا سرد شده. ابن يعني انتهاي شهريور.... مامان امشب خواست كنار او بخوابم. اين يعني شروع دلتنگي. و دلتنگي يعني؛ رفتن از خانه.

صبوری ات،

و کلماتت که منصفانه و با احتیاط ردیف می شد.

محبتت،

که قید و شرط بلد نبود.

و لبخندت

در آستانه ی در.

"خداحافظ".

و من نگفتمت که مرا به من بازگرداندی،

دوباره.

در آستانه ی گم شدن...

She makes two steps forward and one step back; but the boatmen are stubbo, they work the oars unceasingly, and are not afraid of the high waves. The boat goes on and on. Now she is out of sight, but in half an hour the boatmen will see the steamer lights distinctly, and within an hour they will be by the steamer ladder. So it is in life. . . . In the search for truth man makes two steps forward and one step back. Suffering, mistakes, and weariness of life thrust them back, but the thirst for truth and stubbo will drive them on and on. And who knows? Perhaps they will reach the real truth at last. پس تمام آن دختربچه ی سالهای پیش نمرده است. پس هنوز می شود ادامــــــ ـــــه داد. این "هنوز" ها کیفیت عجیبی دارند، که اگر روزی تمام شود و دلم بمیرد؟ که اگر دیگر دست آویزی نباشد و آتشی و غوغایی و تنها خاکستر بماند... آه از

Exultation is the going

Of an inland soul to sea,

Past the houses, past the headlands,

into deep eteity

Bred as we, among the mountains,

can the sailor understand

the divine intoxication

of the first league out from land?

Emily Dickinson